قيامم در آن اندك ) و هذا السّحر و انا استغفرك لذنوبى استغفار من لا يملك لنفسه ضرّا و لا نفعا و لا موتا و لا حياة و لا نشورا ( و اين است سحر و من براى گناهانم در آن از تو طلب آمرزش مىكنم ، طلب نمودن كسى كه مالك ضرر و نفع و مرگ و حيات و نشور خود نيست ) سپس به سجده مىرفتند . حديث ( 4 ) جعفر بن على بن الحسن بن على بن عبد الله بن مغيره ، از جدّش حسن بن على ، از عبّاس بن عامر ، از جابر از ابى عبيدة الحذّاء ، از حضرت ابى جعفر عليه السلام نقل كرده كه آن جناب در ذيل آيه شريفه : * ( تَتَجافى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَطَمَعاً ) * ( شبها پهلو از بستر خواب حركت دهند و با بيم و اميد در نماز شب خداى خود را بخوانند . . . ) . فرمودند : شايد تو مىپندارى كه اين جماعت كه حق تعالى در قرآن آنها را ستوده اصلا شبها را خواب ندارند ؟ ابو عبيده مىگويد : محضر مباركش عرضه داشتم : خدا و رسول و فرزند و رسولش داناتر هستند و من چيزى نمىدانم . سپس ابو عبيده گفت : حضرت فرمودند : براى اين بدن لازم است كه استراحت كرده و مقدارى بخوابد تا نفس و روح از آن جارى شود و وقتى روح خارج شد بدن استراحت مىكند و پس از آنكه روح به بدن برگشت بدن با قوّه و نيروى بيشترى به كار مىپردازد ، بارى حق تعالى در آيه مذكور آن جماعت را ستوده و مىفرمايد : شبها پهلو از بستر خواب حركت دهند و با بيم و اميد در نماز شب خداى خود را بخوانند ، اين آيه در شأن امير المؤمنين عليه السلام و اتباعش از شيعيان ما نازل شده چه آنكه ايشان در اوّل شب مىخوابند و وقتى دو ثلث از شب گذشت يا مقدارى كه خدا مىخواهد از خواب برخاسته و به درگاه الهى پناه برده در حالى كه به عبادتش راغب و از عذابش بيمناك و در رحمت و آنچه نزد او است طمع و اميد دارند ، خداوند رحمان آنها را در كتابش ياد كرده پس از آنچه به ايشان داده تو را اطَّلاع داده و خاطرنشان كرده كه ايشان را در جوار رحمتش اسكان داده و در بهشت برينش داخل نموده و از هر خوف و هراسى ايمنشان نموده است . ابو عبيده مىگويد : محضر مباركش عرضه داشتم : فدايت شوم اگر در آخر شب از